Siz beni değil , zamanın perdesindeki gölgemi gördünüz... Nasıl görebilecektiniz ki beni ? Ben ölümüne susarken... ben  kendimi  bildim bileli   suskunlugumla  yaşarım, suskunluluğum   ne  kadar  benle  kavga  edip  canımı  yaksada    bu  benim sectiğim   yoldu, benimdi... Konuşup anlatsam ne olucaktı ? Konustuğum  seyler  havada  soru işaretleri  gibi  asılı kalacaktı, yalnılığımı   suskunluğumla  tamamladım . Bunun farkında olup konuşmamı istemeniz sadece kendinizi rahatlatmak istemenizden kaynaklandı hep. Fakat bilmiyordunuz ki benim bir tek kelimem ile bütün dengeler altüst olabilir, darmadağın olabilir, hatta kalıcı can kırıklarına sabep olabilirdi...
Sustum... Susmaya da devam ediceğim! Kelimeler yine dilimin ucuna gelecek fakat ben onları hep içimdeki sonsuzluğa hapsediceğim, canımı yaksada... Siz benim durgun yüzümü görmeye devam ediceksiniz içimdeki kopan fırtınalara rağmen. Fırtınanın su yüzüne çıkmasını beklemeyin, yapamam. Ki bir gün çıkarsa bilin ki pes etmişim demektir! Tabi bu hiç olmayacak, okadar güçlü ki içimdeki çocuk , kaçmaz, pes etmez ve asla içine dönü gülen yüzünü esirgemez!
Şuana kadar sözlere vurup , anlatmadım kendimi. Sadece bana gerçekten ulaşmak isteyenler, düşünenler beni gözlerimde , mimiklerimde gördüler. Yanımda otururken bile hissettiler ne düşündüğümü ama benim sessizliğim onlarıda susturdu. Bu hep böyle olmalıydı, ben kelimelere dökülmemeliydim. Saygı duydular , sessizlikleri ile dokundular ruhuma.

Kelimelerle anlatmadım iç dünyamı ben ama bu hiç anlatmadım demek değil... Fotoğraf makinamın içine hapsettim tüm umutlarımı, duygularımı , düşüncelerimi. Her çektiğim fotoğrafta kendimden bir iz bıraktım. Siyah beyaz fotoğrafları çok sevdim çünkü içimdeki hüznü en çok yansıtabildiğim fotoğraflardı onlar. Mutlu anları bile siyah-beyaz pozladım , çünkü aslında ben mutluyken bile hüzünlüydüm hep... Gülen yüzümde hep hüzünlü bakan gözlerim gibi... Elbetteki daha iyi değilim fotoğraf konusunda ama daha da iyi öğreniyorum çektiğim her fotoğrafla kendimi anlatmayı...

Kelimelerimi hapsettiğim gibi kendimi de hapsettim bir kaleye. Sadece içerden açılabilen , sağlam bir kapının ardında Laliş. Söylemeyi unuttum tabi; Laliş benim içimdeki çocuğa verdiğim ad. Büyümedi , büyümeyecekte ... O yüzdendir Lale yerine Laliş'i tercih etmem. Büyürsem hayal dünyam küçülür, büyürsem iç dünyam gerçeklerin ağırlığını kaldıramaz...Büyürsem bir çikolata ile dünyalar benim olmaz , büyürsem gülümseyemem... Herneyse, kapıda kalmıştık... Bu kapı benim hisslerime bağlı ; bazen tam açılır, bazen aralanır, yerinden hiç kıırdamadığı zamanda olur tabi ... Hiç mi yanılmaz hisslerim ? Yanılır, hemde çok ... Fakat ben yinede vazgeçemem dinlemekten hisslerimi Çünkü içimde okadar çok umut , hayal ve sevgi var ki durmadan paylaşacak yeni kalpler arıyorum. Paylaştıkça artıyor çünkü benliğim, paylaştıkça huzura bir adım daha yaklaşıyorum, yalnızlığımdan uzaklaşıyorum...
 içimdeki  cocuk  hala  canlı ihala  oyunlar  oynamakta   sizler  bilmesenizde. Hala  en yalın  halde  en   masum   sevecenliğinde .Çikolata  ile  aşk  yaşamam  bu  yüzden... Büyümenin  tek  farkı   uzun  cümlelerimde  dünyayı  anlatmam değil, zamana yenik  düşmek istemememden kaynaklı büyümemelerim...